Çalışırken elin oğlu, gelini,
İşe, güce sürme sakın elini,
Haram ile kazan dünya malını,
Çalıp çırpıp sermayeni tut gitsin.

Düşün, taşın iyi kurup planı,
Bir çırpıda söyle dokuz yalanı,
Sorarlarsa eğer doğru olanı,
Ivır kıvır, kem küm eyle yut gitsin.

Yamuk olsun dersen işin kenarı,
Sen kendine meslek edin kumarı,
Kim olursa olsun patlat şamarı,
Yetim, yoksul, öksüz deme üt gitsin.

Rasim denen serserinin öğüdü,
Rezil eder öğüt tutan yiğidi,
İstemezsen sen sonunda ağıdı,
Bu sözleri bir kenara it gitsin.

Döneceksin bir gün gittiğin gibi
Limanda beyaz martılar söyledi
Gidenler dönmeseydi geri
Hiç kimse sevmezdi gemileri

Şimdi giriversen kapıdan usulca
Gülümseyen bir çocuk edasıyla
Sana hiçbir şey sormayacağım
Belki,belki mutluluktan ağlayacağım

Nerelerden nerelere varır yaşamak,
Acıdan, iğde sarılığından, düşünüden uzanı.

Sever misin, öpüler ardı boş,
İşte bıraktığı güzelin, bir çirkin uzanı.

Yankılar, gezegenlerden ağrı gelip gider,
Başı kopmuş gök mamurlarından bir uzanı.

Uzandığımız, belki de bu gece, belki de bu yatakta
En bilinmeze uzanı.

Medetsizler, Aklar, Nurlar, Yıldızlar
Karalar, Kızıllar, Bozlar, Yağızlar
Karla dolar ‘imdat’ diyen ağızlar
Yollar kesen, haraç alan dağlar var.
Dönmez misiniz, ey yolda kalanlar
Yolcular, garipler, garip çobanlar
Allahuekber’de tekbir alanlar
Ovalar, konaklar, yollar aşırı
Birbirini selamlayan daÄŸlar var.

Sarkarken Cudi’nin karları dal dal
Bir yıldız kayar ki tutuşur çamlar
Bir kızıl şehrain olur akşamlar
Tacı tahtı olan karlı dağlar var
Tüter sarı çiçek burcu burcudur,
Yazın ya mor, ya da turuncudur.
Ve kışın dünyanın öbür ucudur.
Dağlar batının yangınlarında kor,
Dağlar var adları, Nemrut, Balahor.

Kayışdağı kim, Alemdağ kim oluyor?
Lakin ufku görünce birden yoksul,
Dağ yerine kubbe yapmış İstanbul
KurÅŸun ÅŸamdanlarda mumlar fildiÅŸi,
Ki pırıltıları sularda pul, pul.

Aşkın âteşi vurup, şu sinemi dağlarken.
Dertler ayyuka çıkıp, hicran ile çağlarken.
Gün be gün feryâd edip, gece gündüz ağlarken;
Çektiklerin yetmedi, biraz daha yan gönül.
Sen nelere dayandın, buna da dayan gönül.

Şu üç günlük ömründe, neler neler gördün sen.
Her mihnete katlanıp seveceğim derdin sen.
O ” Sevgili ” uÄŸruna ateÅŸlere girdin sen;
Acıların içine, kendini koyan gönül .
Sen nelere dayandın, buna da dayan gönül .

Sevda dedikleri şey, benliğinden geçmektir.
Kolayından vazgeçip, zor olanı seçmektir.
Sevgilinin elinden, zehir olsa içmektir;
Sevdiğinin kabı ol, rengine boyan gönül.
Sen nelere dayandın, buna da dayan gönül.

Ayrılık acısıyla, her an yıkılan sensin .
Kendini feda edip, bir de bıkılan sensin .
Şarkıların adına hüzzam takılan sensin ;
Hicranın en hasını, içinde duyan gönül.
Sen nelere dayandın, buna da dayan gönül.